جستجو در سایت:

معرفی کفش های ورزشی (1)

تاریخ درج: 28 مرداد 1393

تعداد تشکر از این مطلب:116 نفر

هنگامی که می خواهید کفشی برای ورزش خریداری کنید فقط نمی توان یک جفت کفش برداشته و آن را برای هر نوع ورزشی بپوشید. هر کفش می تواند مناسب یک فعالیت از جمله دویدن، بدنسازی و پیاده روی های طولانی و... باشد. در این مقاله تمام انتخاب هایی که برای کفش های ورزشی وجود دارد معرفی شده تا به شما کمک کند که عملکرد خود در ورزش را با انتخاب کفش مناسب افزوده و نیز به این وسیله خطر صدمه های احتمالی را کمتر سازید.

کفش مناسب دویدن:

کفش مناسب دویدن

سه فاکتور در کفش های مناسب دویدن نقش اساسی دارند:

·       استحکام:
اکثر کفش های مناسب دویدن، ویژگی های ساختاریشان باعث می شود که چرخش بیش از اندازه پا به سمت داخل هنگامی که پا به سطح زمین برخورد می کند کمتر شود.

·       کنترل حرکت:
پاشنه سفت تر و حفاظت بیشتری در قسمت کمانی شکل کفش ( خط کلفت افقی سرمی سرتاسری کفش در عکس کفش بالا) برای دونده هایی که قوس پای کمی داشته یا چرخش پایشان به سمت داخل هنگام برخورد به زمین بسیار زیاد می باشد طراحی شده.
این طراحی برای کسانی که به تمرین دو می روند مناسب بوده حتی با قوس پاهای متفاوت و ضربه های دویدن متفاوت.

·       پاشنه کفش با زیر سازی نرم:
هنگامی که قسمت پاشنه کفش نرم تر باشد باعث جذب شک شده و در این حالت، حفاظت حرکت کمانی پا در کفش ( در قسمت خط کلفت افقی سرمی سرتاسری کفش در عکس کفش بالا) به میزان حداقل می باشد.
این طراحی برای کسانی که چرخش پایشان به سمت داخل هنگام برخورد به زمین ملایم است، مناسب می باشد.

تمرین بدون کفش:

کف پا

تمرین دوندگی بدون کفش، باعث می شود فرود پا در هنگام دویدن با سینه پا انجام شده، و به همین دلیل باعث ضربه های دویدن طبیعی تری می گردد. به طور تئوری این نوع تمرین به وسیله کاهش به حداکثر رسیدن اثرات وارده بر پا و نیز افزایش قدرت پا، کمک می کند که از بروز صدمه جلوگیری شود، اما در واقعیت این مسأله هنوز جای بحث دارد.

تمرین بدون کفش برای افرادی مناسب است که به طور مداوم با کفش های minimal می دوند و نیز سطحی که بر روی آن تمرین می کنند نرم و قابل اطمینان می باشد.

کفش Minimal (کفش کمینه):

کفش مینیمال

به پا اجازه می دهد تا به طور طبیعی حرکت کند ولی همچنان پا را محافظت می نماید. کمان کفش این مدل کم است یا هیچ گونه کمانی برای حفاظت پا ندارد که این مسأله باعث می شود به دونده کمک شود تا هنگام دویدن با میانه پا به زمین ضربه بزند.

این طراحی برای کسانی خوب است که بعداً می خواهند تمرین دویدن بدون کفش را انجام دهند.

کفش Trail (کفش مسیر خاکی):

کفش مسیر خاکی

کفه کفش خارجی با طرح بند کفش جدی برای فراهم آوردن پایداری بیشتر. کفه ی سفت این کفش به محافظت پا از سنگ ها ریشه های گیاهان کمک می کند.

این طراحی برای کسانی که خارج از جاده آسفالت یا در جاده های خاکی می دوند مناسب می باشد.

کفش Racing Flats (کفش کفه تخت مسابقه):

کفش کفه تخت مسابقه

کفش های سبک مسابقه برای مسابقه هایی با فاصله های کوتاه. این کفش ها زمان تماس کوتاه تری را بر روی زمین فراهم می کند. پاشنه کفش کم بوده یا اصلاً پاشنه ای ندارد.

دوچرخه سواری:

دوچرخه سواری

دوچرخه سواری ملایم:

دوچرخه سواری ملایم شامل دو مدل دوچرخه سواری می باشد:

·       دوچرخه سواری ترکیبی:
کفه کفش با پدال های بدون بست دوچرخه سازگار می باشد اگرچه ظاهر کلی این نوع کفش می تواند شبیه صندل باشد.
این طرح کفش مناسب دوچرخه سواری ملایم و دوچرخه سواران تازه کار می باشد.

·       کفش پیاده روی سبک:
برای دوچرخه سواری ملایم (کمتر از 8 کیلومتر)، استفاده از یک کفش مناسب دوچرخه سواری لازم نیست و بهتر است از یک کفش راحت که پاشنه کفش با زیر سازی نرمی دارد استفاده کنید.
این طرح کفش برای دوچرخه سواری های کوتاه و ملایم مناسب می باشد.

دوچرخه سواری در جاده:

دوچرخه سواری در جاده

کفش های سبک با کفه ی بسیار سفت که باعث می شوند پدال زدن قدرتی با راحتی بیشتری انجام شود. دقت کنید این کفش ها اصطکاک کافی را مهیا نمی کنند زیرا برای راه رفتن طراحی نشدند.

این طرح برای دوچرخه سواری با تجربه که در مسابقات دوچرخه سواری جاده ای شرکت می کنند مناسب می باشد.

دوچرخه سواری کوهستان:

دوچرخه سواری کوهستان

کفه ی کفش نسبتاً سفت بوده که برای پدال زدن مناسب می باشد. این کفش اصطکاک کافی را برای پیاده روی جاده خاکی را نیز داراست.

این طرح برای دوچرخه سواری در مسیر های کمتر شناخته شده مناسب می باشد.

کفش spinning (کفش دوچرخه سواری هوازی):

کفش دوچرخه سواری هوازی

این کفش با دوام و قابلیت تنفس داشته و کفه کفش سفت آن باعث می شود که پا محکم و استوار روی پدال های دوچرخه بماند. کفش طوری طراحی شده که باعث می شود فشار روی سینه پا به حداقل ممکن برسد.

این طرح برای دوچرخه سواری در محیط سربسته و کلاس های دوچرخه سواری هوازی مناسب می باشد.

وزنه برداری:

وزنه برداری

وزنه برداری بدون کفش:

کف پا

اگر باشگاه اجازه این کار را بدهد، برخی از افراد ترجیح می دهند تا بدون کفش به تمرین وزنه برداری بپردازند تا به قوی شدن ماهیچه ها و پایدار نمودن بدن کمک شود.

این روش مناسب افرادی است که با انجام ورزش های قدرتی (مانند بارفیکس، دراز نشست و ...) بدون کفش مشکلی نداشته و می توانند با اطمینان خاطر به این ورزش ها وزنه اضافه کنند.

کفش Minimal (کفش کمینه):

کفش کمینه

حدوداً همان سود های تمرین بدون کفش را دارا می باشد البته بدون دردسر های بهداشتی (اگر پا بر روی سطح زمین باشگاه باشد همیشه امکان بیماری های قارچی و.. وجود دارد).

این طرح برای افرادی که عادت دارند در اطراف خانه به وزنه برداری بپردازند مناسب است.

کفش Chuck Taylors (نام یک بسکتبالیست):

کفش Chuck Taylors

کفه ی تخت و کناره ی محکم کفش مشخصه ی این مدل کفش می باشد. طرح رویه بلند کفش برای محافظت بیشتر مچ پا مناسب می باشد.

کفش Slippers (کفش راحتی):

کفش راحتی

کفه ی کفش نازک بوده و از جنس پلاستیک یا چرم می باشد. کمی از جوراب اصطکاک بیشتری دارند.

کفش Indoor Soccer (کفش فوتسال):

کفش فوتسال

کفه کفش کاملاً تخت بوده و کفه ی خارجی پلاستیکی منعطف آن برای ایجاد اصطکاک می باشد.

کفش وزنه برداری حرفه ای:

کفش وزنه برداری حرفه ای

پاشنه بلند این کفش باعث می شود حالت نشسته نیمه ای که قفسه سینه صاف و ران پا جلو تر از بدن قرار گرفته اند و برای برداشتن وزنه و حفظ تعادل تا مرحله بالا بردن وزنه نیاز است بهتر و راحتتر انجام شود.

این طرح مناسب وزنه برداران المپیک می باشد.

ادامه ی مطلب را در صفحه ی معرفی کفش های ورزشی (2) دنبال نمایید.

تعداد تشکر از این مطلب:116 نفر

نظرات کاربران

commentpicture

شهین

تاریخ: 25 بهمن 1396

بسیار عالی ممنون

یک نظر ثبت کنید

نام

     

ایمیل

       

متن نظر

   

تصویر امنیتی


     

به بزرگی و کوچکی حروف دقت نمایید.